«Τη σπίθα και την ορμή να ζωντανέψω τη σβησμένη πολιτεία μας τη βρήκα εύκολα όταν το 1979- 1980 συνειδητοποίησα, όπως και όλοι οι συμπατριώτες μου, ότι το Καστελλόριζο πήγαινε να γίνει ένα ερημονήσι, ίσως ένας βοσκότοπος των γειτόνων μας, αφού από τις 300 ψυχές που είχαν μείνει ως τότε, κίνησαν σχεδόν μαζεμένοι και έφυγαν για τα ξένα οι 150». Χριστίνα Ευστρατιάδου.

Το παρόν λέυκωμα επιχειρεί να αξιοποιήσει τη φωτογραφία ως ιστορική πηγή άντλησης πληροφοριών για τις όψεις της καθημερινότητας και τον πολιτισμό μιας δίγλωσσης κοινότητας που δεν άφησε γραπτά στοιχεία.Είναι ένα φωτογραφικό ταξίδι στα Σπάτα από το 1900 μέχρι το 1960